2007/Jul/03

กาลครั้งหนึ่ง......เมื่อนานมาแล้ว

ยังมีเด็กหนุ่มอยู่คนหนึ่ง ออกเดินทางเพื่อทำตามความฝันของตนเอง

ซึ่งความฝันของเขาคือ "ตามหาความรักที่แท้จริง"

เขาออกจากบ้านเกิดเมืองนอน...ออกเดินทาง

ข้ามทะเลล่องแม่น้ำปีนภูเขาเลาะไปตามแก่งต่างๆรอบโลก...

เขาไปมาทุกที่ ใช่ ทุกๆที่ที่มีอยู่บนโลก แต่เขาก็ยังไม่พบสิ่งที่เขาตามหา

เขาท้อและอ่อนล้า เขาล้มตัวลงบนพื้นหญ้า เหม่อมองดวงดาวและพระจันทร์บนท้องฟ้า

เขาเคยได้ยินเรื่องกลุ่มดาวคนเลี้ยงวัว...ผู้พบรักต้องห้ามกับเทพธิดา...

ใน 1 ปี พวกเขาสามารถพบหน้ากันได้เพียงครั้งเดียว...เพียง 1 วันเท่านั้น

จะเป็นอย่างไรนะหากเขามีความรัก? จะมีความสุขหรือว่าความทุกข์?

จะได้อยู่กับคนที่ตนเองรักหรือไม่? หรือจะต้องจากกันไกลแสนไกล?

คำถามมากมายแล่นเวียนอยู่ในหัวสมองของเขา

"มันจะทรมานเพียงไหน หากรักคนๆหนึ่ง แต่ไม่อาจอยู่ข้างๆเขาได้"

แล้วเรา...จะยังรักกัน ได้หรือไม่?

เด็กหนุ่มตัดสินใจนอนนิ่งอยู่เช่นนั้น...

การเดินทางอันแสนเหนื่อยล้าของเขายังไม่จบลง แต่ความเหนื่อยล้าก็ดึงรั้งให้เขาหยุดการเดินทางของเขาเอาไว้ชั่วคราว......

หากมีเรี่ยวแรงอีกครา เขาจะลุกขึ้นมา เพื่อก้าวเดินต่อไป.....

END. "เหนื่อยก็พัก จะได้มีแรงเดินต่อไปให้ไกลขึ้น..."

วันนี้ฟีลอยากเขียนนิทาน...แต่มันไม่ค่อยจะใช่เท่าไหร่นะเนี่ย....

ชัั้นเคยคิดว่าชั้นจะรักเธอได้ไหม....

ชั้นเข้าใจสถานะของชั้นกับเธอดี...

มันคง...เป็นไปได้ยากที่เราจะรักกันได้...

แต่สำหรับชั้นมันไม่ใช่เรื่องยากเลยที่ชั้นจะรักเธอ

เพราะในยามนี้ ชั้พูดได้เต็มปากว่า ชั้นรักเธอ

ไม่อาจหลอกลวง ไม่อาจห้ามหัวใจตนเองได้อีกแล้ว

ถึงโลกใบนี้จะหมุนไปเช่นไร ยังไงชั้นก็ยังรักเธอ

ความเป็นจริงจะเป็นเช่นไร ก็ไม่เป็นไรทั้งนั้น...

ขอเพียงช่วงเวลาที่มีเธอกับชั้นเพียง 2 คน...

เป็นช่วงเวลาที่ชั้นได้...ทำตามหัวใจตนเองก็เพียงพอแล้ว.....

Comment

Comment:

Tweet


เธอแต่งนิทาน *0* โอ้ว แจ่มๆ
อ่านแล้วแอบซึ้งนิดนึง หึหึ
#1 by Silver_Moony At 2007-07-11 22:15,