2007/Sep/02

เคยสงสัยไหมว่า เรื่องราวหนึ่งๆที่ถูกเขียนขึ้นมา ในหนังสือวรรณกรรม แนวแฟนตาซีหรืออื่นๆ เค้าคิดออกมาได้ยังไง?
ไม่รู้เหมือนกันแฮะ แต่ในฐานะก็เป็นนักเขียนคนหนึ่ง เรื่องส่วนใหญ่ที่เขียนออกมา ก็เกิดมาจากความเพ้อเจ้อฟุ้งซ่านโดยส่วนตัวน่ะ

รวมไปถึง ความฝัน ด้วย

*นิทานความฝัน เป็นเรื่องราวที่ไม่มีจุดเริ่มต้นและจุดจบ ไม่ได้เกี่ยวโยงกับคนหรือสถานที่จริงแต่อย่างใด อย่าใส่ใจคิดมาก อ่านขำๆพอ*

....ทุกอย่างเริ่มต้นด้วยหาดทรายสีขาว เสียงคลื่นทะเลกระทบฝั่ง สายลมเย็นกระทบใบหน้าแผ่วเบา
ชั้นยืนอยู่บริเวณระเบียงกว้างของโรงแรมระดับ 5 ดาวแห่งหนึ่ง
วันนี้เป็นวันที่มีงานเลี้ยงแต่งงาน ของคนใหญ่คนโตคนหนึ่ง ซึ่งชั้นเองก็ไม่ได้รู้จักอะไร เพียงแค่มา เพื่อทำอะไรบางอย่างเท่านั้น

ภาพคนๆหนึ่ง ลอยขึ้นมาในหัวสมอง ชั้นส่ายหน้าแรงๆ ไล่ความคิดนั้น

มันเป็นถนนคนละสายกัน มันเป็นโลกคนละใบกัน นึกถึงไป ก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอก ชั้นคิดในใจ

แกร่ก.....

เสียงบางอย่างดังมาจากทางประตู พร้อมๆกับเสียงโหวกเหวกของชายฉกรรจ์นับ 10

"เรารู้ว่าแกอยู่ข้างใน มอบตัวซะ จะได้ไม่ต้องเจ็บตัว"

สิ้นคำ ประตูบานใหญ่หนาก็ถูกพังเข้ามาภายใน แต่ไม่พบแม้เงาของผู้ใด เสียงพูดคุยคำพูดยิ่งดังมากขึ้น ฟังไม่ได้สรรพ แต่พอจะเข้าใจได้ว่า

ตัวชั้นกำลังถูกชายเหล่านี้ตามล่าอยู่

ตัวชั้นกำลังวิ่งหนี รอบด้านล้วนแต่มีชายชุดดำ อาวุธครบมือพร้อมเล่นงานชั้นถึงตาย

(ตัวชั้นในความฝันคงจะเป็นนักฆ่าหรือสายสืบกระมัง รู้เพียงว่าคล่องแคล่วว่องไว และเก่งกาจเกินจริงมาก)

แต่ถึงจะเก่งเพียงไรก็ยังคงเป็นผู้หญิง ชั้นหยุดลงที่ระเบียงห้องหนึ่งชั้นบนสุดของโรงแรม ชายคนหนึ่ง(ไม่ทราบหน้าตา) ถือปืนเล็งมาที่ชั้น

"เหนื่อยแล้วซินะ สิ้นสุดกันเพียงเท่านี้ล่ะ"

"หึ" สิ้นเสียงในลำคอ ชั้นก็กระโดดลงมาจากตรงนั้น มือคว้าเอาผ้าผืนยาวที่พาดประดับไว้บนระเบียง โรยตัวลงมาสู่ด้านล่าง

ผลสรุปคือชั้นหนีรอดมาได้ แต่ขาเจ็บ เดินไม่ค่อยสะดวกนัก

ภาพตัดมาที่ชั้นเดินกระเพกมาจนถึงหาดแห่งหนึ่ง ชั้นหอบหายใจด้วยความเหน็ดเหนื่อย

คงจะหนีพ้นแล้วซินะ....

"อยู่นี่เองเหรอ" เสียงที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้น ชั้นมองเค้าด้วยความแปลกใจ

ทำไมเค้าถึงมาอยู่ที่นี่....

"ทำให้ชั้นลำบากมากนะ ไม่เห็นใจในการทำงานของชั้นบ้างรึไง?"

"แล้วเธอ...เคยเห็นใจ...คนที่เค้ารักเธอ หมดหัวใจบ้างไหมล่ะ?" ชั้นถามย้อนเกือบจะในทันทีที่เค้าพูดจบประโยค เค้าทำหน้าฉงน ก่อนยิ้มให้ชั้น

วินาทีนั้นราวกับเค้าพูดอะไรบางอย่างกับชั้น แต่เสียงนั้นไม่เข้ามาในโสตของชั้น

ทุกอย่างมืดลง ภาพตัดไปที่เค้า เดินเข้ามาภายในห้องโอ่อ่า เค้าเดินตรงเข้าหาคนๆหนึ่งท่าทางน่าเกรงขามนั่งบนเก้าอี้โซฟาสีแดงฉ่าตัวใหญ่

"เรียบร้อยแล้วครับ" เค้าพูดขึ้น

"ดี งั้นต่อจากนี้ไป นายได้......." คำพูดยาวยืดเอื้อนเอ่ย ภาพตัดมาที่ร่างบางไร้สติแน่นิ่งอยู่ริมหาด ทะเลและเม็ดทรายถูกย้อมด้วยสีโลหิต.....

END. "บางอย่างจบลง เพื่อบางสิ่งที่เริ่มต้นใหม่"

Comment

Comment:

Tweet


ระวังเรื่องตัวสะกดกับคำนิดนึงน่อ อย่างคำว่ากระเผลก ไม่ใช่กระเพกนะจ๊ะ ฟังไม่ได้ศัพท์ไม่ใช่ไม่ได้สรรพ แล้วก็แดงฉาน ไม่ใช่แดงฉ่าน่อ

แล้วก็มีรายละเอียดเล็กๆน้อย เช่นพวกเสียงของคำว่าซิกับสิ อะไรประมาณนี้

แต่โดยรวมแล้วเฟิร์นเขียนน่าอ่านดี ชอบๆ เราเองก็ยังเขียนฟิกนะ แล้วส่วนใหญ่ก็มาจากความฟุ้งซ่านเหมือนกันแหะๆ

ปล.อยากเจอแกจังเลยอ่ะ
#2 by Lover Boy At 2007-09-02 22:16,
มาเปนนิยายเลยนะ เหอๆ จบน่ากลัวไปนิดนะ
#1 by Silver_Moony At 2007-09-02 17:48,