สับสน....มันเป็นความรู้สึกที่หลายๆเรื่อง หลายๆอย่าง มันปะปนกันไปหมด
เริ่มจับต้นชนปลายไม่ถูก.....
.....กำลังทำอะไรอยู่.....
................................................................................................................
วันนี้เป็นวันๆหนึ่ง ที่ไม่รู้ทำไมเฟิร์นต้องเครียดนักไม่รู้ แค่งานไม่เสร็จ ต้องพรีเซนต์พรุ่งนี้ ไม่ได้คุยงานกับเพื่อน นั่งทำถึงตี 2 มีปัญหาทะเลาะกับแม่เรื่องกลับบ้านดึก ทำให้เธอคิดมากอีกแล้ว.....
ไม่รู้เพราะอยู่บ้านคนเดียวรึเปล่ารู้สึกไม่ไหวเลยในชีวิตยังไงชอบกล
เลยร้องไห้ซะ.....ตาแดงเลย = ='
ใครรู้จักเราดีจะรู้ว่า ถึงร้องไห้ยังไงจะตาไม่แดง สีหน้าไม่ออก คงแค่เสียงแปล่งนิดหน่อย เพราะเมื่อก่อนร้องบ่อย มันเลยไม่เป็น แต่พอไม่ได้ร้องมานาน เลยตาแดงละมั้ง ฮะๆ
สับสนกับชีวิตมากมาย
ไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรอยู่ ทำไปเพื่ออะไร ชมรม เรายอมรับว่า ชีวิตเรามันซวยได้อีกอ่ะ แต่ช่วงเวลาเล็กๆที่ได้เจอเพื่อนๆพี่ๆน้องๆ มันก็ทำให้ขำออกมาได้อ่ะ ทั้งๆที่เครียดแทบบ้าก็เหอะ
แต่ตอนนี้มัน......ยังไงไม่รู้
ประชุมงานเครียดมาก เครียดตลอด กลับบ้านก็เครียด เครียด เครียด เครียด ปวดหัวมากมาย
แล้วไปทำอะไรผิดไว้นักหนาไม่รู้ รู้สึกว่าทำผิดมาก ผิดเหลือเกิน สายตาที่มอง กิริยาท่าทางของเพื่อน มันไม่เหมือน....ไม่เหมือนเมื่อก่อนเลย
เราผิดมากจนไม่น่าให้อภัยเลยใช่ไหม?
แล้วจะให้เราทำยังไงล่ะ ช่วย ตอบ เรา หน่อย ได้ มั้ย?
โคตรอยากรู้เลย
อยากรู้จริงๆนะ
ทำไมถามแล้วไม่มีใครพูดอะไรล่ะ
แล้วคิดว่า เฟิร์นมันสบายใจนักรึไง
ตั้งแต่โดนว่า ก็คิดมาก แต่ไม่รู้ อารมณ์ร้อน ควบคุมตัวเองไม่ได้ แล้วจะต้องทำยังไงอ่ะ?
กำลังคิดอะไรหลายๆอย่าง วันนี้ ร้องไห้ไปหลายยกละ ไม่ไหว เครียดโคตร มรสุมเข้าอีกแล้ว
วันพฤหัสนี้ คงเข้าชมรมวันสุดท้าย ชั่วคราว อ่ะนะ ยังไม่รู้เหมือนกัน แต่อยากขอพักซักระยะหนึ่ง ไว้เตรียมตัวอ่านหนังสือสอบ เคลียร์งาน แล้วก็บำรุงจิตใจตัวเองให้กลับมาแข็งแรงเหมือนเดิม
รู้สึกตัวเองอ่อนแออีกแล้ว ร้องไห้เอา ร้องไห้เอา เหอๆๆ ทำไมเป็นแบบนี้นะ
แต่จริงๆคิดเอาไว้ อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายก็ได้นะ
สัญญากับแม่แล้ว ว่าเกรดตก ไม่ถึง 3 จะออก นี่มันก็จะครบเทอมแล้ว ยังไม่ทำตามสัญญาซักที
แต่เอาจริงแล้ว เทอมนี้ไม่ได้ก็คงไม่อยู่แล้วล่ะ.....
บางทีไม่มีเราอยู่จะรู้สึกสบายใจกันกว่ามั้ย?
END. "ร้องไห้ได้กับเรื่อง อะไรก็ไม่รู้"